Henryk Dobrzański

Henryk Dobrzański, używający pseudonimu „Hubal”, urodził się 22 czerwca 1897 roku w Jaśle. Część dzieciństwa spędził w pałacu Sroczyńskich w tym mieście. W 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich, a od 1918 roku służył w Wojsku Polskim. Brał udział w I wojnie światowej, wojnie polsko-ukraińskiej, wojnie polsko-bolszewickiej i kampanii wrześniowej. Był oficerem kawalerii i jeźdźcem; startował w zawodach hippicznych, a w 1925 roku wraz z polskimi jeźdźcami zdobył drużynowy Puchar Narodów. Otrzymał Order Virtuti Militari dwukrotnie.

Po rozpoczęciu II wojny światowej dowodził oddziałem, który po kapitulacji Warszawy nie złożył broni. Oddział Dobrzańskiego prowadził działania partyzanckie przeciwko niemieckim siłom, w tym akcje sabotażowe i dywersyjne. Dobrzański był dowódcą Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego i majorem. Zginął 30 kwietnia 1940 roku. Pośmiertnie awansowano go do stopnia pułkownika Wojska Polskiego.

Na podstawie artykułu „Henryk Dobrzański” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.